De wereld is best groot

meisje-op-fiets-32098271overzichtelijk

In het dorp waar ik vandaan kom, een plaatsje in Brabant, was alles vrij overzichtelijk. Er was maar één fietsroute naar mijn school. Of eigenlijk twee, want ik werd aangehouden door een agent toen ik als meisje van zes naar school fietste. Ik nam dezelfde weg op de terugweg, en kwam erachter dat het een eenrichtingsweg was. Met het schaamrood op mijn kaken (Ojee een politie agent! Ik deed iets Heel Erg Verkeerds) kwam ik thuis. Al doende kennis gemaakt met een Belangrijke Verkeersregel. We hadden één slager, één supermarkt en nog een winkel voor als we een boodschap waren vergeten (De VIVO, anyone?!). Bij de bakker werd het lastiger, daar hadden we er drie van. Dus om het jaar wisselden we. En toen ging er één failliet. Dat vond ik Heel Erg Schokkend. En met mij het hele dorp. De bakker was in no time verhuisd. Naar De Stad.

mensen & recht

Dertig jaar later woon ik ook in een stad. Niet failliet gegaan, maar wel lang gewerkt met mensen met schulden. Tijdens mijn studie consumentenzaken (afstudeerrichting van mijn opleiding facilitaire dienstverlening) wist ik dat ik graag in de schuldhulpverlening wilde werken. Later werd ik bewindvoerder voor mensen in een wettelijke schuldregeling. Die combi, van mensen en recht, vind ik ook in mijn functie als deelprojectleider bij de Raad voor Rechtsbijstand een hele mooie. Best moeilijk soms, om je recht te vinden, of te krijgen. En wat is recht eigenlijk?

op weg

Ik vind de wereld best complex. Maar ik houd wel van complexe dingen. Dan kan ik daar over nadenken, daar over praten met anderen, daar over vragen wat mijn kinderen er van vinden, en vanaf nu kan ik er dus ook over bloggen. Over die grote wereld. Over de consument die niet altijd zijn weg weet te vinden in die complexe wereld. En over mijzelf, omdat ik ook altijd op zoek ben naar een nieuwe weg.

Advertenties