Ombudsman onderzoekt opnieuw schuldhulpverlening

Deze week lees ik dat de ombudsman een vervolgonderzoek houdt naar de schuldhulp. Het gaat om mensen die geen hulp krijgen. Omdat ze een eigen huis hebben, of omdat ze ingeschreven staan als zelfstandige. Ik vraag me af of ik blij ben met dit onderzoek. Misschien wel, want het is goed dat hier aandacht voor is. Maar wat is de reden voor de ombudsman om opnieuw de schuldhulp te onderzoeken? Vorig jaar is er ook al een rapport over verschenen. Sterker, er zijn al talloze rapporten geschreven. Vandaag sprak ik een beleidsmedewerker en vroeg haar wat zij vindt van de toegang tot de schuldhulp. “Het gaat best goed, maar het kan altijd nog wel beter”. Tja, dat is wel typerend voor de houding van veel mensen die werken in de schuldhulp, met die niet rechtstreeks aan tafel zitten met mensen die echt in de problemen zitten. Het is allemaal papieren werkelijkheid. Wanneer staan de ZZP-ers, de mensen met een eigen huis, en de mensen die bezig zijn met een ingewikkelde scheiding nu eens op om te laten weten dat het niet oke is dat ze niet worden geholpen door hun gemeente? Ik hoor ze nooit. Daar ga ik de komende tijd eens over nadenken, hoe we meer voor deze mensen kunnen doen, dan alleen weer een onderzoek afwachten. Tips zijn welkom. Fijne vakantie!

Advertenties

In de schuldhulpverlening

Ik was begin twintig toen ik als stagiair de kredietbank in Purmerend binnen liep om aan de slag te gaan in de schuldhulpverlening. Ik was klaar voor de wereld die schuldhulpverlening heet.

Vorig jaar na de zomer keerde ik na een aantal jaar afwezigheid terug in de wereld van de schuldhulpverlening. Al snel valt me op hoe het er bruist en borrelt van de nieuwe ideeën en initiatieven. Hoe nieuwe wegen worden gezocht om een effectieve aanpak te vinden voor mensen met schulden. Maar het valt me ook op dat veel nog hetzelfde is gebleven. Mensen melden zich te laat, de schulden zijn vaak te hoog of de situatie is te complex om geregeld te krijgen. De aansluiting tussen het minnelijke traject (dat de gemeente regelt) en het wettelijke traject (dat door de rechtbank wordt uitgesproken) is niet goed genoeg en mensen vallen buiten de boot. In mijn blog ga ik op onderzoek uit naar de initiatieven, en verslag doen van de wereld van de schuldhulpverlening. Door mijn ogen dan. Van een verslaggever die twintig jaar geleden als stagiair de wereld van de schuldhulpverlening binnen trad, en zich nu afvraagt of er iets is verbeterd voor de mensen met schulden. Zijn die er uiteindelijk op vooruit gegaan? Laat me vooral je reacties weten. Ik blog op persoonlijke titel.