Bijten op een houtje

BoookcoverFront CoIn dit boek beschrijft Co Eppink hoe het is om schulden te hebben. En hoe lang de weg als je besluit er iets aan te doen. Het illustreert het woud aan instanties, regels, een minnelijk traject, een wettelijk traject met heel veel hobbels, tot ein-de-lijk die schone lei er is. Het boek is uit. En ik schaam mij dat ik al ruim 15 jaar zelf ook onderdeel ben van dit systeem. Het beschrijft hoe wij – overheid – denken van alles goed te regelen, maar uiteindelijk is het voor mensen een groot doolhof. Treffend vond ik het stuk over de brief waarin de pro-forma toelatingszitting wordt aangekondigd. “Zal ik toch maar wel gaan, om mijn goede wil te tonen?” Iedereen die in de schuldsanering werkt, weet dat dat zinloos is. Twee extra regels aan een brief toegevoegd hadden veel stress kunnen wegnemen. En zo staat het boek vol van momenten waar niet Co, maar iedereen die te maken heeft met de schuldhulpverlening, zich eigenlijk voor zou moeten schamen. Lezen dus. En laat me weten wat je ervan vindt.

Advertenties

Is er nog toekomst voor de wettelijke schuldsanering?

daling 2

De Monitor Wsnp is er weer. Een vaste set betrouwbare gegevens met de stand van zaken in de Wsnp.

Wat valt op? De instroom is opnieuw gedaald, en fors ook. Wat maakt toch dat steeds minder mensen kiezen voor een wettelijk geregelde oplossing voor hun schulden? Uit alle bronnen en cijfers blijkt niet dat het aantal mensen met schulden daalt, eerder in tegendeel. Is de Wsnp echt zo afschrikwekkend? Zijn de verplichtingen in het strenge regime niet meer van deze tijd? Wat is de rol van de rechtbanken, zijn zij te streng of te formeel bij het beoordelen van een verzoek tot toelating? Of is er een gebrek aan eerlijke en duidelijke voorlichting over de Wsnp?

Goede informatie vooraf is volgens mij een belangrijke eerste stap. Als bewindvoerder hoorde ik tijdens een huisbezoek met regelmaat een zucht van opluchting: “Wat fijn dat er eindelijk rust komt, geen post meer van schuldeisers waar ik me geen raad mee weet” en “ik had niet gedacht dat ik bijna mijn hele inkomen mag houden, ik heb de afgelopen jaren veel meer afgelost iedere maand” maar ook: “Waarom moet ik nu nog eens drie jaar op een houtje bijten? Ik ben al meer dan een jaar bezig met aflossen bij de gemeente, dat vind ik niet eerlijk”. Kortom, er is veel onduidelijkheid over wat wel en niet mag en kan tijdens de wettelijke schuldregeling. Ik denk dat daar een belangrijke taak ligt voor de overheid om veel duidelijker aan zowel schuldhulpverleners als burgers te vertellen wat de Wsnp inhoudt.

Een paar veel gehoorde misverstanden: “De auto moet weg”. Als de auto nodig is voor het werk, blijft die (natuurlijk). En wordt er rekening gehouden met de kosten in de maandelijkse aflossing. “Ik mag niet meer zelf over mijn geld beschikken”. Ja zeker wel. Alleen de aflossing gaat maandelijks naar de boedelrekening, tijdens de schuldregeling betaal je zelf de huur, zorgverzekering en andere lasten.
“Iedereen weet straks dat ik in de schuldsanering zit”. Niet helemaal waar. Vroeger werd de toelating gepubliceerd in de krant, nu is het alleen op internet vindbaar als je verschillende gegevens van iemand hebt, zoals zijn naam en geboortedatum. En dus zeker niet zomaar zichtbaar in de zoekresultaten van Google.

Als we hier serieus werk van gaan maken, kunnen we meer mensen zicht geven op een schone lei. Dan zien we dat hopelijk over een, twee jaar terug in de Monitor als eindelijk de instroom weer gaat stijgen.