Over hoge en lage mensen

Afgelopen weekend werd een video van Marianne Zwagerman honderdduizenden keren gedeeld op Facebook. Ze trekt daarin fel van leer tegen de term ‘lager geschoold personeel’. Dat we dat nooit meer gebruiken. En in plaats daarvan spreken over theoretisch en praktisch geschoolde mensen. Kijk vooral het prachtige en krachtige statement terug.

We snappen blijkbaar dat dit onderscheid niet oké is. Niet voor niets dat het zo ontzettend vaak is gedeeld en geliked en veel aandacht krijgt. Volkomen terecht. En wat kunnen we hier uit leren als we het doortrekken naar de schuldhulp? Naar mijn idee veel.

Ik denk dat veel, heel veel van de mensen met schulden, huiveren om contact op te nemen met de gemeente. Omdat je je dan mislukt voelt, minder dan degene aan wie je je hele ‘hebben en houwen’ moet gaan voorleggen. Dat je geen zin hebt dat er dan met een vingertje wordt gewezen op wat je misschien minder handig hebt aangepakt. Iedere schuldhulpverlener zal zeggen dat hij zo niet met zijn klanten omgaat. Dat hij respect heeft voor iedereen met schulden, en ze graag helpt. Dat zal ongetwijfeld waar zijn. Maar toch. Het voelt niet altijd zo aan ‘de andere kant van de tafel’. En daar zit ’t ‘m in.

“Mensen zijn huiverig om hulp te zoeken bij de gemeente, omdat ze bang zijn voor het opgeheven vingertje van de schuldhulpverlener.”

Om me heen en niet in de laatste plaats bij me zelf, sluipt het er toch in. Een grap van een collega naar aanleiding van een huisbezoek waar blijkt dat laten we zeggen niet alleen de administratie niet geheel op orde is. De vrouw die haar administratie jarenlang door haar ex-man heeft laten verzorgen, in de naar wat achteraf blijkt wat naïeve veronderstelling dat de boekhouding er toch iets minder rooskleurig uitzag dan ze altijd voorgespiegeld kreeg. Het voedt je met onderhuidse gedachten dat ‘jij’ niet bent zoals ‘zij’. En daar gebeurt het. Dat gevoel neem je ook mee de spreekkamer in. Dat straal je uit als je tijdens een intake gesprek de aanvraag doorneemt en probeert te achterhalen wat hier speelt en waar behoefte aan is.

Een schuldhulpverlener kan zijn werk alleen goed doen, als hij het vertrouwen heeft van mensen. En dat vertrouwen dat kun je alleen maar verdienen. Dat krijg je niet bij het eerste gesprek zomaar mee. Iedere hulpverlener is gelijkwaardig aan de hulpvrager. Alleen met die houding kom je echt met elkaar in gesprek. En kun je de ander gaan helpen met het oplossen van zijn probleem. Dat is ontzettend moeilijk en vergt veel aandacht. Steeds weer opnieuw.

Laten we voortaan naast elkaar plaats nemen in de spreekkamer in plaats van tegenover elkaar, zodat het ‘ik zit hier’ en ‘jij zit daar’ verdwijnt. Zeker weten dat het tot mooie resultaten gaat leiden.

Advertenties

One comment

  1. Ricardo van dijk · april 4, 2018

    Mensen komen gelukkig steeds meer in opstand tegen deze vorm van hiërarchie het is een eeuwenoude manier om mensen te kunnen sturen in de richting van belanghebbenden. Het voelt voor een ieder mens goed als er op gelijkwaardig niveau hulp wordt verleend. Hoe meer we ons ego onder controle weten te krijgen hoe meer rust er zal ontstaan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s