fotografie Jade de Kort

De weeffout in de Wsnp

Het is bijna twintig jaar geleden dat ik als stagiair reikhalzend uitkeek naar de Wet Schuldsanering Natuurlijke Personen die in aantocht was. Na een jarenlange voorbereiding eindelijk een wet die het mogelijk gaat maken dat er voor iedereen met schulden een oplossing komt. Twintig jaar later is dat doel niet bereikt.

De afgelopen maanden ben ik samen met een groepje Fijne Mensen op ontdekking gegaan naar wat nu de ideale route in de schuldhulp is. Heerlijk om met mensen van een afstandje terug te kijken. Even afstand van de waan van de dag. En wat hoor ik dan? Ik hoor dat degenen met schulden vooral iemand willen die naar hen luistert, die er voor hen is. En ik hoor dat de schuldhulpverlener graag voldoende tijd heeft voor zijn client. En de ruimte krijgt om zijn rol zo in te vullen als hij of zij denkt dat goed is. En dat kan in iedere situatie net even anders zijn.

Wow, dat is eigenlijk wel interessant. Al klinkt het nogal voor de hand liggend. Want wat gebeurt er als iemand zich tot de Wsnp wendt? Een rechter en een bewindvoerder Wsnp blinken doorgaans niet uit in hun empathische vermogens. “Dat is ook niet onze taak, wij zijn toezichthouder”. Kijk, en daar gaat iets mis. Toezicht houden op de liquidatie van een BV klinkt logisch. Maar het toezicht houden tijdens een Wsnp traject heeft iets, iets, onnatuurlijks. Een ‘natuurlijk persoon’ is meer dan activa en passiva. Dit is Anton die geknakt is nadat hij zijn baan heeft verloren. En Erna die na een moeilijke scheiding opnieuw een bestaan probeert op te bouwen met haar twee kinderen. De rechter-commissaris ziet er op toe dat de sollicitatieplicht strikt wordt nagekomen. En de parttime baan die Erna heeft zodat ze haar werk kan combineren met de schooltijden van haar kinderen, kan leiden tot een einde zonder schone lei, want 36 uur werken is de norm. En die geldt voor iedereen. En Anton heeft een boedelachterstand, want de berekening van het vrij te laten bedrag bleek niet correct, daarom wordt er nu 300 euro van zijn vrij te laten vakantiegeld achtergehouden. Dit is niet de manier waarop Erna en Anton graag geholpen worden. Ze moeten wel, want de schulden voelen als een molensteen om hun nek. Maar dit is niet de hulp die ze nodig hebben.

En de professional? De schuldhulpverlener wil graag de tijd en ruimte die nodig is om zijn werk goed te doen. Dat is bij de bewindvoerder Wsnp al niet anders. Maar de bewindvoerder Wsnp heeft het niet zo voor het zeggen. De rechtbank bepaalt voor een groot deel het werkproces, de werkzaamheden, de grenzen van de verantwoordelijkheid van de bewindvoerder en de vervolg benoemingen. Niet echt veel speelruimte dus.

Mijn conclusie is dat het mooi is dat er een wet is gekomen die een schone lei mogelijk maakt, dat was destijds ook echt vernieuwend. Maar twintig jaar verder in de tijd past het om de rol van de toezichthouders te herzien. Erna en Anton willen graag van hun schulden af, maar verwachten ook dat er echt naar hun belangen wordt geluisterd en dat ze ook zelf inbreng mogen hebben in het verloop van hun saneringstraject.

 

Fotografie: Jade de Kort

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s