Hoe moet het verder met bewindvoering?

Ik zit op de boot naar Terschelling. Komende week uitwaaien op het strand, fietsen door de duinen en even afstand van alles. Op de boot begint het al, vakantiegevoel, heerlijk!

Deze week zetten Nieuwsuur en De Groene Amsterdammer negatieve ervaringen van mensen die onder bewind staan in de spotlights. Verhalen van mensen die van de regen in de drup zijn beland, vragen van mensen met schulden over de manier waarop de bewindvoerder handelt, of niet reageert op vragen en verzoeken.

Wat mij opvalt aan de reacties uit de beroepsgroep, is dat wat ik hoor en lees, alleen uit verdedigen bestaat. “De journalist heeft er niets van begrepen”, “Het gaat om een paar incidenten, is wel onderzocht hoeveel er wel goed gaat?!” “Mensen klagen nu eenmaal altijd.” Waarom zo verdedigend? Ik denk dat er waardevolle lessen te leren zijn uit de ervaringen, het onderzoek en de conclusies.

Neem klachten op zijn minst serieus

Allereerst mogen ‘we’ echt wel eens leren om te luisteren naar onze klant. En daarmee bedoel ik dan onze echte klant, diegene met schulden die onder bewind wordt gesteld. Want ook al zit er aan zijn verhaal uiteraard ook een andere kant, het is wel een ervaring. En dat iemand boos is, of teleurgesteld, is ongetwijfeld niet altijd te voorkomen, maar het is wel erg illustratief dat in de reacties nauwelijks iets van begrip doorsijpelt. Neem klachten op zijn minst serieus, er valt zoveel uit te leren.

Zorg voor een ruimhartige mogelijkheid voor een oplossing

Wat ik me niet kan voorstellen, is dat er ineens zoveel meer mensen niet zelfredzaam zijn. Hier kunnen ook gemeenten lering uit trekken. In plaats van als een slachtoffer te laten weten dat zij nauwelijks iets kan doen aan de toename van beschermingsbewind, kan zij wel degelijk kijken naar haar eigen rol in de uitvoering van schuldhulp. Als die met aandacht voor de individuele situatie van de klant wordt uitgevoerd, door een professional met betrokkenheid en inlevingsvermogen, zal beschermingsbewind lang niet altijd nodig zijn. Sterker, ik verwacht dat het vaak voortkomt uit luiheid en een gebrek aan creativiteit van de gemeente (of wie dan ook verantwoordelijk is voor het opzetten van adequate schuldhulp in de woonplaats), waardoor zo belachelijk veel mensen richting beschermingsbewind worden geleid. Er is echt veel aan te voorkomen, door aan de voorkant ruimhartig te zijn in het helpen van mensen om ze op de rit te krijgen of te houden.

Onderzoek andere manieren van toezicht

En ook interessant is de opmerking dat de rechtbank er is als geschiloplosser en niet als toezichthouder. Daar schreef ik al eerder over, ik zie een organisatie die, laat ik het zo verwoorden, niet op haar sterkst is bij toezichthoudende zaken. Dat zie ik zowel bij beschermingsbewind als bij Wsnp bewind.

En nu laat ik het los en is het tijd voor mijn vakantiegevoel. Met de wens dat iedereen die onder bewind staat, een luisterend oor vindt bij zijn bewindvoerder. Zeker in deze periode, met alle aanvragen voor een deel van het vakantiegeld voor de boeg. Zet ‘m op.

 

Groet!

Liselotte Maas

De schuldencoach

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s